Concert review: Sleeping With Sirens | 23 mei 2018

Sleeping With Sirens

Sleeping With Sirens is een van de bands waarvan ik bijna alle Nederlandse shows bezoek. Ook heb ik zelfs een show van ze bezocht in Antwerpen. Op woensdag 23 mei zag ik ze voor de zesde keer live. Samen met Chase Atlantic en Chapel stonden ze in Rona in TivoliVredenburg, Utrecht.

Chase Atlantic was de eerste act van de avond. Chase Atlantic is een alternatieve pop band uit Australië. Ik had nog nooit van de band gehoord en had dus geen idee wat mij te wachten stond. Toen ik aankwam bij TivoliVredenburg was Chase Atlantic al begonnen. Ik kwam de zaal in en was meteen positief verrast. Tijdens het tweede nummer dat ik hoorde kwam er ineens een saxofoon tevoorschijn. Toen was ik helemaal verkocht. Chase Atlantic is zeker een band die ik in de gaten ga houden en hopelijk nog eens live zal zien.

Chapel

In tegenstelling tot wat het tijdschema aangaf was Chapel de tweede support act. De link tussen Chapel en Sleeping With Sirens begreep ik niet echt. Chapel is een indie/pop duo en maakt rustige, dansbare nummers. Ik had gehoopt op een voorprogramma waarbij het publiek los zou gaan en er moshpits zouden ontstaan. Helaas was dit niet zo. Chapel was een onderhoudend voorprogramma, maar ik zou geen headline show van ze bezoeken.

Sleeping With Sirens

Om kwart over 9 was het tijd voor Sleeping With Sirens, de headliner van de avond. Sleeping With Sirens speelde veel nummers van hun meest recente album Gossip. Dit is wat ik van te voren verwachtte, maar tocht wel wat jammer vond. Ondanks dat ik Gossip geen slecht album vind, vind ik het de minste van hun gehele discografie. Ook wilde ik graag moshen. Hier zijn de nummers van Gossip minder geschikt voor. Na twee nummers gespeeld te hebben begon frontman Kellin een speech. Hij vertelde over hoe de nummers die hij schrijft zijn uitlaatklep zijn en dat deze nummers ook echt iets betekenen voor hem. Ik vond dat hij een goed punt had met de boodschap die hij overbracht, maar de manier waarop wat overdreven. Gitarist Nick Martin omschreef de show als een avond vol emotie: ‘There was a lot emotions last night — onstage and from you guys — thank you for being a part of it all.’ Na de speech van Kellin Quinn speelde de band Better Off Dead.

Toen het tijd was voor de band om het podium te verlaten had ik het gevoel dat ze pas zo’n vijf nummers hadden gespeeld. Achteraf bleken dit er 12 te zijn geweest. Dit was voor het eerst dat een show zo snel voorbij vloog. Gelukkig kwam de band nog terug voor een toegift. Het aller laatste nummer dat ze speelden was Kick Me. Eindelijk ontstond er een moshpit en heb ik toch de avond nog af kunnen sluiten met hetgeen waar ik voor kwam.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *