Concert Review: Steven Wilson | 7 maart 2018

Steven Wilson

Op 7 maart stond Steven Wilson, de zanger van Porcupine Tree, met zijn solo project in Afas Live. Ik vind Steven Wilson een inspirerende en getalenteerde artiest en ik keek dan ook erg uit naar dit concert. Het publiek bestond grotendeels uit volwassen mannen. Vaak ga ik naar concerten waar veel gillende tienermeisjes rondlopen, dus dit was weer eens iets heel anders. Wel kon ik hierdoor helaas weinig zien. Maar ondanks dat heb ik echt genoten.

Zangeres Donna Zed stond in het voorprogramma van Steven Wilson. Ze stond in haar eentje met piano op het podium, waar ik veel respect voor heb. In totaal speelde ze vijf nummers. Dit vond ik redelijk weinig, maar net als veel nummers van Steven Wilson zijn haar nummers langer dan gemiddeld. Haar nummers begonnen vaak met druk pianospel waar ze zelf helemaal in op ging en waar het publiek vol bewondering naar stond te luisteren. Wanneer ze begon met zingen bleef er helaas weinig van dit indrukwekkende pianospel over. Dit vond ik persoonlijk erg jammer. Door de vele wisselingen in het pianospel kwamen de nummers soms wat over als medley’s. Van haar zang was ik wat minder fan. Wel vond ik de wat klassiekere hoge noten die ze zong echt prachtig.

Steven Wilson

Om stipt acht uur begon de show  met een intro video genaamd Truth. Hierdoor was meteen ieders aandacht getrokken. Voorafgaand aan de show was ik erg benieuwd naar hoe de band over zou komen op zo’n groot podium. Ik heb Steven Wilson eerder live gezien. Toen stond hij nog in De Oosterpoort in Groningen. Een zaal die veel kleiner is dan die van Afas Live. Door de prachtige visuals en video’s op het scherm achter de band en de geprojecteerde beelden op het doek voor de band was het prachtig om naar te kijken. Uiteindelijk vond ik de show nog beter en indrukwekkender dan de show in Groningen. Steven Wilson begon de show met twee nummers van zijn meest recente album To The Bone; Nowhere Now en Pariah. Beide vind ik het echt prachtige nummers. Tijdens Pariah werd Ninet Tajeb geprojecteerd op het doorschijnende doek dat voor de band hing. Dit zorgde voor een mooi effect.

Steven Wilson

Na Pariah was het gedaan met de rust en zette de band Home Invasion in. Een van mijn favoriete nummers van Steven Wilson. Na de eerste acht nummers was er een pauze. Toen ik voor de show in het tijdschema zag dat er een pauze zou zijn vond ik dit erg bijzonder. Van mij had het ook zeker niet gehoeven. De pauze duurde zo’n twintig minuten, wat ik ook echt te lang vond. De tweede helft van de show bestond deels uit nummers van Porcupine Tree, deze kende ik niet of nauwelijks. Vaak vind ik het heel vervelend wanneer ik nummers niet ken, maar de muziek van Steven Wilson is zo mooi en interessant om naar te luisteren dat het mij deze keer niets uitmaakte. Tijdens de tweede set was het ook tijd voor een dansnummer. Nadat Steven inspirerend vertelde over verschillende stijlen muziek en hoe hij daar tegenaan kijkt zette de band het nummer Permanating in. Een nummer dat zelfs de stoerste mannen liet dansen.

Wat ik niet verwacht had was dat de band een toegift zou doen. Dit omdat ze ook al een pauze hadden in de show. Maar toen ze het podium verlieten zonder The Raven That Refused To Sing gespeeld te hebben, wist ik dat ze nog terug zouden komen. Dit was het nummer waar ik de hele avond op heb staan wachten. Een zielig nummer, maar een prachtige afsluiting van de show.

 

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *